Tevace

Tevace, manevi bir ameliyattır. İnsanın kalbi, yaratılışta temiz ve nuranî olarak yaratılmıştır. Fakat zamanla işlenen günah kirleriyle kapanır, paslanır ve üzerini zulmet kaplar. Kalp katılaşır. Nefis ve şeytandan gelen tahribatla kalp yaralanır. Tevace, nuranî bir ameliyat olup, bu işte ehil ve ehliyetli olan mürşid-i kâmil tarafından gerçekleştirilir.

Mürid, mürşidini Allah tarafından görevlendirilmiş ve manevi cihazlarla donatılmış bir doktor olarak görmelidir. Mürşid-i kâmil Hz. Resûlullah Efendimiz’in (sallallahu aleyhi vesellem) vârisi olduğu için, onun nazarla kalpleri tedavi haline de vâris olmuştur.

Tevace başlayacak emri ulaşınca âdap üzere oturulur. Gözler kapanır; en az yirmi beş (25), en çok yetmiş beş (75), efdali otuz üç (33) defa “estağfirullah” denir ve beklenir. Tevace bitene kadar gözler açılmaz. Gözler kapalı olduğu halde, manen sol gözü ile yaralı kalbine, sağ gözü ile de bu yarasını saracak tabibe, mürşidine bakar. Onu aşk ve hasretle bekler. Sesini duyunca sevinir, içi ferahlar; ondan büyük bir tat alır; gönlü hoş olur.

Mürid, mürşidi silsile-i şerifi okurken üzerine Allah Teâlâ’nın nurları ve ilâhî tecellileri indiğini düşünmelidir. Ayrıca Hz. Resûlullah Efendimiz’in (sallallahu aleyhi vesellem) ruhaniyetinin meclise teşrif ettiğine, büyük sâdâtın himmetlerinin yetiştiğine, hepsinin getirdiği manevi hediye ve ilaçların mürşidin eline teslim edildiğine itikad etmelidir. Mürşid bu emanetleri kalbi ve gönlüyle hazır ve ehil olanlara verir. Onlara layık olmak için mürid, zâhiren ve bâtınen edebe sarılıp mürşide yönelmelidir. Boynunu büküp onlara çok muhtaç olduğunu, fakat layık da olmadığını, kendisinden başka herkesin maksadına ulaştığını, kendisinin ise nefsinin elinde geri kaldığını, çok garip ve çok âciz olduğunu düşünmelidir.

Tevacede herkes, ümitle korku arasında olmalıdır. Ümidi mürşidi, korkusu ise nefsidir. Mürid, mürşidinin kendisine yönelmesi, hasta nefsiyle ilgilenmesi, ona bir ilaç vermesi için kalbiyle çok yalvarmalıdır. Sâdât-ı kirâmın himmeti, müridin himmet talebindeki iştiyak, samimiyet ve edebine göredir. Mürid, mürşidinin yanına yaklaştığını hissedince büyük bir ikram ve devletle yüz yüze geldiğini düşünmeli, mürşidine olan muhabbet ve hürmeti şiddetlenmeli; bütün varlığı ve duygularıyla ona yönelmelidir.

Mürşid tam yanına gelip hizasına durunca normal bir şekilde ağzını açmalı ve mürşidin nur ve feyz yüklü nefeslerini içine üfürmesini beklemelidir. Kalbinin bütün yaraları için en güzel ilaç olan bu nur ve feyzi, mürşidi ağzına üflediği zaman, nefesiyle içine çekmelidir. Mürşidi kaç defa nefes verirse, hep aynı niyet ve edeple içine çekmelidir. Tevace bitimine kadar mürid huzur halini ve himmet talebini devam ettirmelidir.

Tevacenin sonunda okunan bir sûre veya âyet tevacenin bittiğini gösterir. O zaman en az yirmi beş (25), en çok yetmiş beş (75), efdali otuz üç (33) defa “estağfirullah” çekilip gözler açılır.